برگه:Shahnameh-Jules Mohl-01.pdf/۹۴

	فرستاده گفت آنکه روشن بهار			ببیند نبیند در شهریار
	بهاریست خرّم در اندر بهشت			همه خاک عنبر همه زرّ خشت		۷۵۵
	سپهر برین کاج ایوان اوست			بهشت برین روی خندان اوست
	ببالای ایوان او راغ نیست			بیهنای میدان او باغ نیست
	چو رفتم بنزدیک ایوان فراز			سرش با ستاره همی گفت راز
	بیک دست پیل و بیک دست شیر			جهان تحت او آوریده بزیر
	ابر پشت پیلانش بر تخت زر			گوهر همه طپوق شیران نر		۷۶۰
	تبیره زنان بیش پیلان بپای			زهر سو خروشیدن کرّنای
	تو گفتی که میدان بجوشد همی			زمین بآسمان بر خروشد همی
	خرامان شدم پیش آن ارجمند			یکی تخت پیروزه دیدم بلند
	نشسته برو شهریاری چو ماه			زیاقوت رخشان بسر بر کلاه
	چو کافور موی و چو گلبرگ روی			دل آزرم جوی و زبان چرب گوی		۷۶۵
	جهانرا ازو دل بنرس وأمید			تو گوئی مگر زنده شد جمشید
	منوچهر چون زاد سرو بلند			نشسته چو طهمورث دیوبند
	نشسته بر شاه بر دست راست			تو گوئی زمان ودل پادشاست
	از آهنگران کاوة بر هنر			به پیشش یکی رزم دیده پسر
	کجا نام او قارن رزم زن			سپهدار بیدار لشکر شکن		۷۷۰
	چو شاه یمن سرو دستور شاه			چو پیروز گرشاسپ گنجور شاه
	شمار در گنجها ناپدید			کس اندر جهان آن بزرگی ندید
	همه گرد ایوان دو رویه سپاه			بزرّین عمود وبزرّین کلاه
	سپهدار چون قارن کاویان			به پیش سپاه اندرون کاردان
	مبارز جو شیروی درّنده شیر			چو شاپور یل ژنده پیل دلیر		۷۷۵
	جو بندند برکوهه پیل کوس			مرا گردد از رنگ چون آبنوس
	گرآیند زی ما بجنگ آن گروه			شود کوه هامون و هامون چو کوه
	همه دل پر از کین و پر چین برو			بجز جنگ شان نیست چیز آرزو

۹۰