برگه:Shahnameh-Jules Mohl-01.pdf/۲۸۱

	سخن راند از رنج راه دراز			که چون راندی در نشیب وفراز
	وز آنپس بدو گفت رستم توئی			که داری بر وبازوی پهلوی
	چنین داد پاسخ که من چاکرم			اگر چاکری را خود اندر خورم
	کجا او بود من نیآیم بکار			که او پهلوانست و گرد وسوار		۷۸۵
	بدو داد پس نامور نامه را			پیام جهانجوی خود کامه را
	بگفت آن که شمشیر بار آورد			سر سرکشان در کنار آورد
	چو پیغام بشنید ونامه بخواند			دژم کشت واندر شکفتی بماند
	برستم چنین گفت کین جستجوی			چه باید همی خیره و گفت وگوی
	بگویش که سالار ایران توئی			وگر چه دل و چنگ شیران توئی		۷۹۰
	منم شاه مازندران با سپاه			بر اورنگ زرّین وزرّین کلاه
	مرا بیهده خواندن پیش خویش			نه رسم کیان باشد وراه کیش
	بر اندیش وتخت بزرگان مجوی			کز این جستنت خواری آید بروی
	سوی شهر ایران بگردان عنان			وگر نه زمانت سر آرد سنان
	اگر با سیه من بجنبم زجای			تو پیدا نه بینی سرت زپای		۷۹۵
	تو افتادهٔ بی گمان از گمان			یکی رای پیش آر بفگن کمان
	چو من تنگ روی اندر آرم بروی			سر آید ترا تیزی وگفتگوی
	نگه مرد رستم بروشن روان			بگاه وسپاه ودر پهلوان
	بیآمدش با مغز گفتار اوی			سرش تیزتر شد از آزار اوی
	یکی خلعتی ساختش شاهوار			بیآورد نزدیک رستم سوار		۸۰۰
	نپذرفت زو جامه واسپ وزر			که ننگ آمدش زآن کلاه وکمر
	بیآمد دژم از برگاه اوی			همه تیره دید اختر وماه اوی
	برون آمد از شهر مازندران			سرش گشته بد زآن سخنها گران
	چو آند بنزدیک شاه اندرون			دل کینهدارش پر از جوش خون
	زمازندران هرچه گفت وشنید			همه کرد بر شاه ایران پدید		۸۰۵
	وز آنپس ورا گفت مندیش هیچ			دلیری وجنگ دلیران بسیچ

۲۷۷