برگه:Shahnameh-Jules Mohl-01.pdf/۱۵۸

مگر آنکه سام یلستم پدروگر نیست با این نژادم هنر ز مادر بزادم بینداختیبکوه اندرم جایگه ساختی فگندی بتیمار زاینده رابه آتش سپردی فزاینده را نه گهواره دیدم نه پستان شیرنه از هیچ خویشی مرا بود ویر۱۱۳۵ ببردی بکوهی بیفگندیمدل از ناز وآرام بر کندیم ترا با جهان آفرین بود جنگکه از چه سپید و سیاهست رنگ کنون کم جهان آفرین پروریدبچشم خدائی بمن بنگرید هنر هست و مردی و تیغ یلییکی یار چون مهتر کابلی ابا تاج و با تخت و گرز گرانابا رای و با تاجداران سران۱۱۴۰ نشستم بکابل بفرمان تونگه داشتم رای و پیمان تو بگفتی که هرگز نیآرارمتدرختی که کشتی ببار آرمت ز مازندران هدیه این ساختیهم از کرگساران بدین تاختی که ویران کنی کاخ آباد منچنین داد خواهی همی داد من من اینک بنزد تو استاده‌امتن زنده خشم ترا داده‌ام۱۱۴۵ به ارّه میانم بدو نیم کنز کابل مپیمای با من سخن بکن هرچه خواهی که فرمان تراستبکابل گزندی بود آن مراست سپهبد جو بشنید گفتار زالبر افراخت گوش و فرو برد یال بدو گفت آری همین است راستزبانت برین راستی بر گواست همه کار من بر تو بیداد بوددل دشمنان بر تو بر شاد بود۱۱۵۰ ز من آرزو خود همین خواستیبه دلتنگی از جای برخاستی مشو تند تا چارهٔ کار توبسازم کنم تیز بازار تو یکی نامه فرمایم اکنون بشاهفرستم بدست تو ای نیکخواه چو بیند هنرها و دیدار تونجوید جهاندار آزار تو سخن هر چه باید بیاد آوریمروان و دلش سوی داد آوریم اگر یار باشد جهاندار مابکام تو گردد همه کار ما