برگه:SalaamaanWaAbsaal.pdf/۵۳

سوختی تو من بماندم این چه بوداین بدآئین با من مسکین چه بود کاشکی من نیز با تو بودمیبا تو راه نیستی پیمودمی ۹۶۰از وجود ناخوش خود رستمیعشرت جاوید در پیوستمی

(حکایت آن اعرابیء شترگم‌کرده که میگفت کاشکی من نیز با شتر)

(خویش گم گشتمی تا هر که وی را یافتی مرا نیز با وی یافتی)

آن عرابی چون شد اشتر در شتاباز شتر افتاد چشمی مست خواب از سبکباری شتر چون یارییدید کرد آغاز خوش رفتاریی چون عرابی بامداد از خواب خاستپی نبرد اصلاً که آن اشتر کجاست گفت واویلا که گم گشت اشترمماند خاطر از خیال او پُرم ۹۶۵کاش با او گشتمی من نیز گمتا نرفتی بر سرم این اشتلم هر کجا او رفت با او رفتمیتا ازین دوری بیکسو رفتمی هر که آن گم گشته را وا یافتیبا من آواره یکجا یافتی

(شنیدن پادشاه حال سلامان را و عاجز ماندن از)

(تدبیر کار او و تدبیر آن بحکیم رجوع کردن)

چون سلامان ماند از ابسلال اینچنینبود در روز و شبش حال اینچنین محرمان آن پیش شه گفتند بازجان او افتاد از آن غم در گداز ۹۷۰داشت با ابسال صد اندوه پیشآمدش بی او غمی چون کوه پیش با ویش غم بود و بی وی نیز هماز ضمیر او نشد ناچیز غم گنبد گردون عجب غمخانه ایستبی غمی در وی دروغ افسانه ایست چون گل آدم سرشتند از نخستشد بقدّش خلعت صورت درست ریخت بالای وی از سر تا قدمچل صباح ابر بلا باران غم