برگه:SalaamaanWaAbsaal.pdf/۵۴

۹۷۵چون چهل بگذشت روزی تا بشببر سرش بارید باران طرب لاجرم از غم کس آزادی نیافتجز پس از چل غم یکی شادی نیافت چون بود باران شادی ختم کارگیرد آخر کار بر شادی قرار لیک داند آنکه دانش پرور استکین قرار اندر سرائی دیگر است شه سلامان را در آن ماتم چو دیدبر دلش صد زخم رنج و غم رسید ۹۸۰چارهٔ آن کار نتوانست هیچبر رگ جان اوفتادش تاب و پیچ کرد عرض رای آن دانا حکیمکای جهان را قبلهٔ امید و بیم هر کجا درماندهٔ را مشکلیستحلّ آن ز اندیشهٔ روشن دلیست در جهان امروز روشن دل توئیبند سای قفل هر مشکل توثی سوخت ابسال و سلامان از غمشکرده وقت خویش وقف ماتمش ۹۸۵نی توان ابسال را آورد بازنی سلامان را توان شد چاره ساز گفتم اینک مشکل خود پیش توچاره جوی از عقل دوراندیش تو رحمتی فرما که بس درمانده‌امدر کف صد غصّه مضطر مانده‌ام داد آن دانا حکیم او را جوابکای نگشته رایت از راه صواب گر سلامان نشکند پیمان منوآید اندر ربقهٔ فرمان من ۹۹۰زود باز آرم بوی ابسال راکشف گردانم ز وی این حال را چند روزی چارهٔ حالش کنمجاودان دمساز ابسالش کنم از حکیم این را سلامان چون شنیدزیر فرمان وی از جان آرمید خار و خاشاک درش رُفتن گرفتهر چه گفت از جان پذیرفتن گرفت خوش بود خاک درِ کامل شدنبندهٔ فرمان صاحب دل شدن ۹۹۵بشنو این نکته که دانا گفته استگوهری بس خوب و زیبا سفته است باش دانا بی لجاج و بی ستیزیا رو اندر سایهٔ دانا گریز