زبیده دختر عم خود بوده چون قصه بدینجا رسید با مداد شد و شهرزاد لب از داستان فرو بست
چون شب هشتصد و چهل و پنجم برآمد
گفت ایملک جوان بخت هرون الرشید دانست که همه این کارها از سیده زبیده دختر عم خود بوده خلیفه را بسیده زیبده خشم افزون گشت و از و دوری کرد و چون سیده زبیده ازین کار آگاه شد اندوهی بزرگ او را روی داد و گونه ارغوانیش زعفرانی گشت چون طاقت شکیبائیش نماند رسولی نزد پسر عم خود هرون الرشید فرستاده معذرت خواست و بگناه خویش اعتراف کرد و این دو بیتی نیز بنوشت
| ناکرده گناه در جهان کیست بگو | آنکس که گنه نکرده چون زیست بگو | |||||
| من بدکنم و تو بد مکافات دهی | پس فرق میان من و تو چیست بگو | |||||
چون کتاب سیده زیده را خلیفه بخواند دانست که سیده زبیده بگناه خود اعتراف کرده معذرت همی خواهد بمقام بخشایش آمد و از گناه سیده در گذشت و بر وی ببخشید سیده زبیده را فرحی بزرگ روی داد پس از آن خلیفه هرون الرشید از بهر خلیفه صیاد در هر ماهی پنجاه دینار مرتب داشت و او را بنواخت آنگاه خلیفه صیاد خواست که از نزد خلیفه بیرون آید زمین بوسید و بیرون آمده با تکبر همی رفت چون بدر قصر رسید خادمی که یکصد دینار بدو داده بود بر وی نظاره کرده او را بشناخت گفت ای صیاد این همه قدر و منزلت از کجا یافتی خلیفه صیاد تمامت ماجرای خود از آغاز تا انجام با خادم حدیث کرد خادم از کار او شادمان گشت از آنکه سبب بی نیازی صیاد او شده بود آنگاه خادمک با خلیفه صیاد گفت ازین مال که بتو رسیده چیزی بر من انعام کن در حال خلیفه صیاد دست در جیب برده بدره که هزار دینار زر داشت بدر آورده و بخادم بداد خادم مال بدو داده او را ثنا گفت و از مروت و سخاوت او شگفت ماند و خلیفه صیاد سوار استری شده و خادمان در چپ و راست او رفتند تا بکاروانسرایی برسید مردمان او را نظاره کرده در کار او شگفت ماندند و از عزتی که بر وی روی داده بود تعجب میکردند آنگاه صیاد از استر فرود آمد و مردمان پیش رفته سبب نیک بختی او پرسیدند خلیفه صیاد ماجرای خود از آغاز تا انجام بدیشان فروخواند پس از آن خانه وسیعی خرید مالی بسیار بآن صرف کرد و در آنخانه ساکن شد و این ابیات بر طاق خانه بنگاشت
| ای بنا سخت عالم آرائی | بس طرب زای و عشرت افزائی | |||||
| در کمال تو هیچ باقی نیست | کامدستی چنانکه میبائی | |||||
و پس از آن دختری نیکو روی از دختران اکابر شهر تزویج کرد و پیوسته با نشاط و انبساط بسر میبرد چون