برگه:NadereAyyamRobaiyatKhayyam.pdf/۳۹۸

---

۳۸۸

خیام

 

---

۴۸۴ – ۲۳۷ حج

	با بادهٔ ناب اندرین کاشانه،			آویزش از آن شیوه کن ای فرزانه؛
	کز خاک تو هر ذرّه که بر باد رود،			سر مست رود تا بدر میخانه.

۴۸۵ – ۴۳ حج – ۲۷۰ رز

	بنگر ز صبا دامن گل چاک شده،			بلبل ز جمال گل طربناک شده،
	در سایهٔ گل نشین که بسیار این گل			در خاک فرو ریزد و ما خاک شده[۱].

۴۸۶ – ۲۷۱ رز

	پیری دیدم بخواب مستی خفته			وز گرد شعور خانهٔ تن رفته،
	می خورده و مست خفته و آشفته،			«والله لطیف بعباده» گفته.

۴۸۷ – ۳۱ کم

	تا چند برابر وزنی از غصّه کره؟			هرگز نبرد دژم شدن راه بده.
	کار من و تو برون ز دست من و تست؛			تسلیم رضا شو، بر دانا این به.

۴۸۸ – ۱۲۰ حج – ۲۴۵ کم – ۲۷۲ رز – ۱۳۶ بو

	تا کی غم آن خورم که دارم[۲] یا نه؟			وین عمر بخوشدلی گذارم[۳] یا نه؟
	پر کن قدح باده که معلومم نیست			کاین دم که فرو برم برآرم[۴] یا نه؟

۴۸۹ – ۱۴۱ حج – ۲۰ کم – ۲۷۳ رز – ۱۳۷ بو

	تن در غم روزگار بی داد مده؛			جانرا سخن[۵] گذشتگان یاد مده،
	دل جز بشکر لب[۶] پریزاد مده،			بی‌باده مباش و عمر بر باد مده.

۴۹۰ – ۲۷۴ رز

	جانا، ز کدام دست برخاستهٔ؟			کز طلعت خویش ماه را کاستهٔ.
	خوبان جهان بعید رو آرایند؛			تو عید بروی خویش آراستهٔ.

---

1. رز – با خاک شده.
2. کم –خوری که داری.
3. کم – گذاری.
4. کم – فرو بری برآری.
5. کم – ز غم.
6. کم و رز – بسر زلف. بو – بسمن بوی.