برگه:NadereAyyamRobaiyatKhayyam.pdf/۳۹۷

---

رباعیات خیام

۳۸۷

 

---

۴۷۷ – ۲۴۴ حج

	از آتش و باد و آب و خاکیم همه،			در عالم کون در هلاکیم همه،
	تا تن با ماست در مغاکیم همه،			چون تن برود؛ روان پاکیم همه.

۴۷۸ – ۹۲ حج

	از درس علوم جمله بگریزی به			واندر سر زلف دلبر آویزی به،
	زان پیش که روزگار خونت ریزد،			تو خون پیاله در قدح ریزی به.

۴۷۹ – ۱۲۴ کم – ۲۶۶ رز – ۱۳۳ بو

	از هرچه بجز میست کوتاهی به،			می هم ز کف بتان درگاهی[۱] به،
	مستّی و قلندری و گمراهی به،			یک جرعهٔ می ز ماه تا ماهی به.

۴۸۰ – ۳۰۵ حج

	ای باقی محض با فنائی؟ که نهٔ!			هر جای نه و کدام جائی؛ که نهٔ؟
	ای ذات تو از جا و جهت مستغنی،			آخر، تو کجائی.. تو کجائی که نهٔ؟!.

۴۸۱ – ۲۲ کم – ۲۶۸ رز

	ای بیخبر از کار جهان هیچ نهٔ،			بنیاد تو بادست و از آن هیچ نهٔ،
	شد حد وجود تو میان دو عدم؛			اطراف تو هیچ و در میان[۲] هیچ نهٔ.

۴۸۲ – ۱۵۸ حج

	ای من در میخانه بسبلت رفته،			ترک بد و نیک جمله عالم گفته،
	گر هر دو جهان چو گو بچوگان افتد؛			بر من بجوی؛ چو مست باشم خفته.

۴۸۳ – ۱۰۶ حج – ۱۹۱ کم – ۲۶۹ رز – ۱۳۴ بو

	این چرخ چو طاسیست[۳] نگون افتاده،			در وی همه زیرکان زبون افتاده،
	در دوستی شیشه و ساغر[۴] نگرید؛			لب بر لب و در میانه خون افتاده.

---

1. کم و بو – وز دست بتان مست و خرکاهی.
2. رز – هیچ در میان.
3. کم – این پایه چرخ بین.
4. کم – ساغر و شیشه.