برگه:NadereAyyamRobaiyatKhayyam.pdf/۳۹۹

---

رباعیات خیام

۳۸۹

 

---

۴۹۱ – ۲۷۵ رز

	چند از پی حرص و آز تن فرسوده،			سرگشته، دوی گرد جهان بیهوده؟
	رفتند و رویم دیگر آیند و روند؛			یکدم بمراد خویشتن نابوده.

۴۹۲ – ۹۱ حج – ۷۱ کم – ۲۶۷ رز – ۱۳۸ بو

	چون عمر زیاد گردد از شصت منه[۱]،			هرجا که قدم نهی بجز مست منه،
	زان پیش که کاسهٔ سرت[۲] کوزه کنند،			تو کوزه ز دوش[۳] و کاسه از دست منه.

۴۹۳ – ۲۱۴ کم

	خالق توئی و مرا چنین ساختهٔ،			هستم بمی و ترانه دلباختهٔ،
	چون روز ازل مرا چنین ساختهٔ؛			پس بهر چه دردوزخم انداختهٔ؟!

۴۹۴ – ۱۳۴ کم – ۲۷۶ رز

	دانی ز چه روی اوفتادست[۴] و چه راه			آزادی سرو و سوسن اندر افواه؟
	کاین دارد ده زبان. ولیکن[۵] خاموش			و آنراست دو صد دست؛ ولیکن[۶] کوتاه.

۴۹۵ – ۲۷۷ رز

	روزی بینی مرا تو مست افتاده،			در پای تو سر نهاده، پست افتاده،
	دستار ز سر، قدح ز دست افتاده،			در حلقهٔ زلف، بت پرست افتاده.

۴۹۶ – ۳۲۴ حج

	غرّه چه شوی بمسکن و کاشانه؟			بر عمر که هست حاصلش افسانه؟
	در خانهٔ صرصری چه افروزی شمع؟			بر رهگذر سیل چه سازی خانه؟!

۴۹۷ – ۱۵۸ کم – ۲۷۸ رز

	فریاد که عمر رفت[۷] بر بیهوده،			هم لقمه حرام و هم نفس آلوده،
	فرمودهٔ ناکرده سیهرویم کرد؛			فریاد ز کرده‌های نافرموده!..

---

1. کم – اندیشه عمر بیش از شصت منه. رز – اندیشه عمر بیش در شصت منه.
2. رز – از خاک و گلت.
3. رز – پیش.
4. کم – شهره گشتست.
5. کم – همیشه.
6. کم – زبان و دائم.
7. کم – افسوس که رفت عمر.