برگه:KoliyatSaadiForoughi.pdf/۹۸۳

— ۳۷۱ —

---

		بنشینم و صبر پیش گیرم
		دنبالهٔ کار خویش گیرم
	ای بر تو قبای حُسن چالاک			صد پیرهن از محبتت[۱] چاک
	پیشت بتواضعست گوئی			افتادن آفتاب بر خاک
	ما خاک شویم و هم نگردد			خاک درت از جبین ما پاک
	مهر[۲] از تو توان برید؟ هیهات			کس بر تو توان گزید؟ حاشاک
	اوّل دل برده باز پس ده			تا دست بدارمت ز فتراک
	بعد از تو بهیچکس ندارم			امید و ز کس نیایدم باک
	درد از جهت تو[۳] عین داروست			زهر از قبل تو[۴] محض تریاک
	سودای تو آتشی جهانسوز			هجران تو ورطهٔ خطرناک
	روی تو چه جای سحر بابل؟			موی تو چه جای مار ضحاک؟
	سعدی بس ازین سخن که وصفش[۵]			دامن ندهد بدست ادراک
	گرد ارچه بسی هوا بگیرد			هرگز نرسد بگرد افلاک
	پای طلب از روش فرو ماند			می‌بینم و حیله[۶] نیست الاّک
		بنشینم و صبر پیش گیرم
		دنبالهٔ کار خویش گیرم
	ای چون لب لعل تو شکر نی			بادام چو[۷] چشمت ای پسر نی
	جز سوی تو میل خاطرم نه			جز در رخ تو مرا نظر نی
	خوبان جهان همه بدیدم			مثل تو بچابکی دگر نی
	پیران جهان نشان ندادند			چون تو دگری بهیچ قرنی

---

1. جدائیت.
2. چشم.
3. دردی که ز تست.
4. از نظر تو.
5. ازین که وصف حسنش.
6. چاره.
7. دو.