برگه:KoliyatSaadiForoughi.pdf/۵۲۵

در عالم تربیت

— ۱۸۵ —

---

	قی آلوده دستار و پیراهنش			گروهی سگان[۱] حلقه پیرامنش
	چو فرخنده خوی این حکایت شنید			ز گوینده ابرو بهم در کشید[۲]
	زمانی برآشفت و گفت ای رفیق			بکار آید امروز یار شفیق
	برو زان مقام شنیعش بیار			که در شرع نهیست و در خرقه عار
	بپشتش درآورد که مردان[۳] مست			عنان طریقت[۴] ندارد بدست
	نیوشنده شد زین سخن تنگدل			بفکرت فرو رفت چون خر بگل
	نه زهره که فرمان نگیرد بگوش			نه یارا که مست اندر آرد بدوش
	زمانی بپیچید و درمان ندید			ره سرکشیدن ز فرمان ندید
	میان بست و بی اختیارش بدوش			درآورد و شهری[۵] برو عام جوش
	یکی طعنه میزد که درویش بین			زهی پارسایان پاکیزه دین[۶]
	یکی[۷] صوفیان بین که می خورده‌اند			مرقع بسیکی[۸] گرو کرده‌اند
	اشارت کنان این و آنرا بدست			که آن سرگرانست و این نیم مست
	بگردن بر از جور دشمن حسام			به از شنعت شهر[۹] و جوش عوام
	بلا دید و[۱۰] روزی بمحنت گذاشت			بناکام بردش بجائیکه داشت
	شب از شرمساری و فکرت نخفت			بخندید طائی دگر روز و گفت[۱۱]
	مریز آبروی برادر بکوی			که دهرت نریزد[۱۲] بشهر آبروی
	بد اندر حق مردم نیک و بد			مگوی ای جوانمرد صاحب خرد

---

1. در یک نسخه: زنان.

2. 	چو پیر از جوان این حکایت شنید			بآزار ازو روی در هم کشید

3. بیاور چو مردان که مردان.
4. سلامت. تمالک.
5. خلقی.
6. زهی پارسائی و تقوی و دین.
7. تو این.
8. بجامی.
9. خلق.
10. خورد و.

11. 	شب از فکرت و نامرادی نخفت			دگر روز پیرش بتعلیم گفت

12. بریزد.