برگه:KoliyatSaadiForoughi.pdf/۱۲۵۵

— ۲۰۵ —

---

	که گر سنگش زنی جنگ آزماید			ورش تیمار داری گله پاید[۱]

---

	نمیرد گر بمیرد نیکنامی			که در خیلش بود قائم مقامی
	چو در مجلس چراغی هست اگر شمع			بمیرد، همچنان روشن بود جمع

---

	هیچ دانی که چیست دخل حرام			یا کدامست خرج نافرجام
	بگدائی فراهم آوردن			پس بشوخی و معصیت خوردن

---

	نشنیدم که مرغ رفته ز دام			باز گردید و سرّ گفته بکام
	مرغ وحشی که[۲] رفت بر دیوار			که تواند[۳] گرفت دیگر بار
	رفتگان را بلطف باز آرند			نه بجنگش بتر[۴] بیازارند

---

	زخم بالای یکدگر بزنند			بخراشند و مرهمی نکنند
	خار و گل درهم‌اند و ظلمت و نور			عسل و شهد و نشتر و زنبور

---

	چه رند پریشان شوریده بخت			چه زاهد که بر خود کند کار سخت
	بزهد و ورع کوش و صدق و صفا			ولیکن میفزای بر مصطفی
	از اندازه بیرون سپیدی مخواه			که مذموم باشد، چه جای سیاه[۵]

---

	دشنام تو سر بسر شنیدم			امکان مقاومت ندیدم
	با مثل تو کرده به مدارا[۶]			تا وقت بود[۷] جواب ما را

---

1. در بعضی از نسخ چاپی دو بیت اول یک قطعه و دو بیت بعد قطعهٔ جداگانه است.
2. چو.
3. کی توانش.
4. دگر.
5. دو بیت اول در بوستان نیز هست.
6. به بود.
7. تا فرق.