برگه:KoliyatSaadiForoughi.pdf/۱۱۳۹

---

عدو که گفت بغوغا که درگذشتن دوستجهان خراب شود سهو بود پندارش هم آندرخت نبود^[۱] اندرین حدیقهٔ ملککه بعد از این متفرق شوند اطیارش نمرد نام ابوبکر سعد بن زنگیکه ماند سعد ابوبکر نامبردارش چراغ را که چراغی ازو فرا گیرندفرو نشیند و باقی بماند انوارش خدایگان زمان و زمین مظفر دینکه قائمست باعلاء دین و اظهارش بزرگوار خدایا بفرّ و دولت و کامدوام عمر بده سالهای بسیارش بنیک مردان کز چشم بد بپرهیزشبراستان که ز ناراستان نگه دارش که نقطه تا متمکن نباشد اندر اصلدرست باز نیامد حساب پرگارش

در زوال خلافت بنی عباس

آسمانرا حق بود گر خون بگرید بر زمینبر زوال ملک مستعصم امیرالمؤمنین ای محمد گر قیامت می‌برآری سر ز خاکسر برآور وین قیامت در میان خلق بین نازنینان حرم را خون خلق^[۲] بی‌دریغز آستان بگذشت و ما را خون چشم از آستین زینهار از دور گیتی و انقلاب روزگاردر خیال کس نیامد کانچنان گردد چنین دیده بردار ایکه دیدی شوکت باب‌الحرمقیصران روم سر بر خاک و خاقانان چین خون فرزندان عمّ مصطفی شد ریختههم بر آن خاکیکه سلطانان نهادندی جبین وه که گر بر خون آن پاکان فرود آید مگستا قیامت در دهانش تلخ گردد انگبین بعد از این آسایش از دنیا نشاید چشم داشتقیر در انگشتری ماند چو برخیزد نگین دجله خونابست ازین پس گر نهد سر در نشیبخاک نخلستان بطحا را کند در خون عجین روی دریا درهم آمد زین حدیث هولناک^[۳]میتوان دانست بر رویش ز موج افتاده چین

---

1. همین درخت بود.
2. خلقی.
3. دردناک.