مصیبت جامعه های مذهبی که بوسیله یک مذهب انحرافی استحمار شوند.
شکر
نه آن شکری که " مذهب آگاه" و مذهب راستین میدهد و بزرگترین نشانه خود آگاهی انسان است و عبارت از "آگاه بودن انسان به ارزشهای خویش" و آگاهی او نسبت به همه نعمتها و موهبتهائی که دارد " ، نه، بلکه شکری که فلسفه انحرافی مذهب میگویند ، یعنی شکر بدبختی ، شکر بر بد بختی ، یعنی خود بدبختی! معنی شکری که فلسفه بیچارگی است و فلسفه بدبختی !
این شکر، شکران یارو است که میگفت الحمدالله که گوشمان زیر بغلمان نیست" ) بدبخت بیچاره هیچ نعمت دیگری ندارد، دنبال " مجهز" یا "چیز" هائی میگردد که خدا را شکر کند ! "الحمد الله که گوشمان زیر بغلمان نیست !" اگر زیر بغلمان بود، تایکی حرف میزد مدام بازومان را بلند میکردیم که بله؟ و چه منظره مضحکی داشت! " . . . حالا که بدون اینکه جائی مان را تکان بدهیم حرف طرف را میشنویم، پس الهی شکر ! شکر به این نعمت ! " یک بابائی داشت اشکنه میخورد گفت" الهی شکر "! یک کسی آنجا بود به او گفت که بابا خدا را خجالت نده دیگر! چیه؟ اخر ، برای چی خدارا شکر؟
۶۵
