برگه:حافظ قزوینی غنی.pdf/۴۵۲

۳۲۲

	گفتی سر تو بستهٔ فتراک ما شود[۱]			سهلست اگر تو زحمت این بار میکشی
	با چشم و ابروی تو چه تدبیر دل کنم			وه زین کمان که بر من بیمار میکشی
	بازآ که چشم بد ز رخت دفع می‌کند			ای تازه گل که دامن ازین خار میکشی[۲]
		حافظ دگر چه می‌طلبی از نعیم دهر
		می میخوریّ و طرّهٔ دلدار میکشی

۴۶۰	سُلَیمی مُنذ حَلّت بالعراق			اُلاقی من نواها ما الاقی		۴۹۳
	الا ای ساروان منزل[۳] دوست			الی رکبانکم طال اشتیاقی
	خرد در زنده رود انداز و می نوش			بگلبانگ جوانان عراقی
	ربیع العمر فی مرعی حِماکم[۴]			حَماک الله یا عهد التّلاقی
	بیا ساقی بده رطل گرانم			سقاک الله من کأس دهاق
	جوانی باز می‌آرد بیادم			سماع چنگ و دست افشان ساقی
	می باقی بده تا مست و خوشدل			بیاران برفشانم عمر باقی

1. چنین است در خ و اغلب نسخ دیگر، ق و سودی: سزد
2. یعنی اعراض میکنی و دوری میجوئی ازین خار یعنی از من و دامن کشیدن از چیزی کنایه از خویشتن را دور داشتن از آنچیز باشد (بهار عجم)،
3. چنین است در عموم نسخ قدیمه، ر م ی: محمل،
4. برای تفسیر حِمیٰ رجوع شود بغزل ۴۶۹،