برگه:حافظ قزوینی غنی.pdf/۴۴۶

۳۱۶

	کلاه سروریت کج مباد بر سر حسن			که زیب بخت و سزاوار ملک و تاج سری
	ببوی زلف و رخت میروند و می‌آیند			صبا بغالیه سائیّ و گل بجلوه گری
	چو مستعدّ نظر نیستی وصال مجوی			که جام جم نکند سود وقت بی‌بصری
	دعای گوشه‌نشینان بلا بگرداند			چرا بگوشهٔ چشمی بما نمی‌نگری
	بیا و سلطنت از ما بخر بمایهٔ حسن			وزین معامله غافل مشو که حیف خوری
	طریق عشق طریقی عجب خطرناک است			نعوذ بالّله اگر ره بمقصدی نبری
		بیمن همّت حافظ امید هست که باز
		اَری اُسامِرُ لیلایَ لیلة القمر

۴۵۳	ای که دایم بخویش مغروری			گر ترا عشق نیست معذوری		۴۹۴
	گردِ دیوانگان عشق مگرد			که بعقل عقیله[۱] مشهوری
	مستی عشق نیست در سر تو			رو که تو مست آب انگوری
	روی زردست و آه دردآلود			عاشقانرا دوای[۲] رنجوری

1. عقیله در اصل بمعنی زن مخدّرهٔ گرامی شریف نجیب است و سپس اتّساعاً بر هر چیبز نفیس شریف اطلاق کنند از ذوات و معانی،– «و عقیلة کلّ شئ اکرمه و فی حدیث علیّ (رض) المختصّ بعقائل کراماته جمع عقیلة و هی فی الاصل المرأة الکریمة النّفیسة ثمّ استعمل فی الکریم من کلّ شئ من الذّوات و المعانی و منه عقائل الکلام» (لسان العرب)،
2. چنین است در جمیع نسخ خطّی موجود نزد اینجانب بدون استثنا، نسخ چاپی: گواه،