برگه:حافظ قزوینی غنی.pdf/۴۲۲

۲۹۲

	گرفته ساغر عشرت فرشتهٔ رحمت			ز جرعه بر رخ حور و پری گلاب زده
	ز شور و عربدهٔ شاهدان شیرین کار			شکر شکسته سمن ریخته رباب زده
	سلام کردم و با من بروی خندان گفت			که ای خمارکش مفلس شراب زده
	که این کند که تو کردی بضعف همّت و رای			ز گنج خانه شده خیمه بر خراب زده
	وصال دولت بیدار ترسمت ندهند			که خفتهٔ تو در آغوش بخت خواب زده
	بیا بمیکده حافظ که بر تو عرضه کنم			هزار صف ز دعاهای مستجاب زده
	فلک جنیبه کش شاه نصرة الدّینست			بیا ببین ملکش[۱] دست در رکاب زده
		خرد که ملهم غیبست بهر کسب شرف
		ز بام عرش صدش بوسه بر جناب زده

۴۲۲	ای که با سلسلهٔ زلف دراز آمدهٔ			فرصتت باد که دیوانه نواز آمدهٔ		۴۲۰
	ساعتی ناز مفرما و بگردان عادت			چون بپرسیدن ارباب نیاز آمدهٔ
	پیش بالای تو میرم چه بصلح و چه بجنگ			چون بهر حال برازندهٔ ناز آمدهٔ
	آب و آتش بهم آمیختهٔ از لب لعل			چشم بد دور که بس شعبده باز آمدهٔ
	آفرین بر دل نرم تو که از بهر ثواب			کشتهٔ غمزهٔ خود را بنماز آمدهٔ

1. خ ق: فلکش.