برگه:حافظ قزوینی غنی.pdf/۳۹۶

۲۶۶

	سخن اینست که ما بی تو نخواهیم حیات			بشنو ای پیک خبرگیر و سخن بازرسان
		آنکه بودی وطنش دیدهٔ حافظ یا رب
		بمرادش ز غریبی بوطن بازرسان

۳۸۶	خدا را کم نشین با خرقه پوشان			رخ از رندان بی‌سامان مپوشان		۳۹۴
	درین خرقه بسی آلودگی هست			خوشا وقت قبای می فروشان
	درین صوفی وشان دَردی ندیدم			که صافی باد عیش دُردنوشان
	تو نازک طبعی و طاقت نیاری			گرانیهای مشتی دلق پوشان
	چو مستم کردهٔ مستور منشین			چو نوشم دادهٔ زهرم منوشان
	بیا وز غبن این سالوسیان بین			صراحی خون دل و بربط خروشان
		ز دل‌گرمیّ حافظ بر حذر باش
		که دارد سینهٔ چون دیگ جوشان

۳۸۷	شاه شمشادقدان خسرو شیرین دهنان			که بمژگان شکند قلب همه صف شکنان		۴۰۱
	مست بگذشت و نظر بر من درویش انداخت			گفت ای چشم و چراغ همه شیرین سخنان
	تا کی از سیم و زرت کیسه تهی خواهد بود			بندهٔ من شو و برخور ز همه سیم‌تنان