برگه:حافظ قزوینی غنی.pdf/۳۹۷

۲۶۷

	کمتر از ذرّه نهٔ پست مشو مهر بورز			تا بخلوتگه خورشید رسی چرخ زنان
	بر جهان تکیه مکن ور قدحی می داری			شادی زهره‌جبینان خور و نازک‌بدنان
	پیر پیمانه‌کش من که روانش خوش باد			گفت پرهیز کن از صحبت پیمان‌شکنان
	دامن دوست بدست آر و ز دشمن بگسل			مرد یزدان شو و فارغ گذر از اهرمنان
	با صبا در چمن لاله سحر میگفتم			که شهیدان که‌اند این همه خونین‌کفنان
		گفت حافظ من و تو محرم این راز نه‌ایم
		از می لعل حکایت کن و شیرین‌دهنان

۳۸۸	بهار و گل طرب‌انگیز گشت و توبه‌شکن			بشادی رخ گل بیخ غم ز دل برکن		۳۸۳
	رسید باد صبا غنچه در هواداری			ز خود برون شد و بر خود درید پیراهن
	طریق صدق بیاموز از آب صافی دل			براستی طلب آزادگی ز سرو چمن
	ز دست‌بردِ صبا گرد گل کُلاله نگر			شکنج گیسوی سنبل ببین بروی سمن
	عروس غنچه رسید از حرم بطالع سعد[۱]			بعینه[۲] دل و دین میبرد بوجه حسن
	صفیر بلبل شوریده و نفیر هزار			برای وصل[۳] گل آمد برون ز بیت حزن

1. چنین است در خ، اغلب نسخ: عروس غنچه بدین زیور و تبسّم خوش.
2. ی و نسخ چاپی: معاینه.
3. خ: نقد (?).