برگه:حافظ قزوینی غنی.pdf/۳۳۶

۲۰۶

	فی جمال الکمال[۱] نلت مُنَی			صرف الله عنک عین کمال
	یا برید الحمی حماک الله			مرحبا مرحبا تعال تعال
	عرصهٔ بزمگاه خالی ماند			از حریفان و جام مالامال
	سایه افکند حالیا شب هجر			تا چه بازند[۲] شب‌روان خیال
	تُرک ما سوی کس نمی‌نگرد			آه ازین کبریا و جاه و جلال
		حافظا عشق و صابری تا چند
		نالهٔ عاشقان خوشست بنال

۳۰۳	شَمَمتُ روح ودادٍ و شِمتُ برق وصال			بیا که بوی تو را میرم ای نسیم شمال		۳۰۸
	اَحادِیاً بِجِمال الحبیبِ قِفْ و انزل			که نیست صبر جمیلم ز اشتیاقِ جَمال
	حکایت شب هجران فرو گذاشته به			بشکر آنکه برافکند پرده روز وصال
	بیا که پردهٔ گلریز هفت خانهٔ چشم			کشیده‌ایم بتحریر کارگاه خیال
	چو یار بر سر صلح است و عذر میطلبد			توان گذشت ز جور رقیب در همه حال
	بجز خیال دهان تو نیست در دل تنگ			که کس مباد چو من در پی خیال محال
	قتیل عشق تو شد حافظ غریب ولی			بخاک ما گذری کن که خون مات حلال

1. بعضی نسخ: فی کمال الجلال،
2. خ: تا چه زاید ز،