برگه:حافظ قزوینی غنی.pdf/۳۳۷

۳۰۴دارای جهان نصرت دین خسرو کاملیحیی بن مظفّر ملک عالم عادل۳۰۷ ای درگه اسلام پناه تو گشادهبر روی زمین روزنهٔ جان و در دل تعظیم تو بر جان و خرد واجب و لازمانعام تو بر کون و مکان فایض و شامل روز ازل از کلک تو یک قطره سیاهیبر روی مه افتاد که شد حلّ مسائل خورشید چو آن خال سیه دید بدل گفتای کاج که من بودمی آن هندوی مقبل شاها فلک از بزم تو در رقص و سماعستدست طرب از دامن این زمزمه مگسل می نوش و جهان بخش که از زلف کمندتشد گردن بدخواه گرفتار سلاسل دور فلکی یکسره بر منهج عدلستخوش باش که ظالم نبرد راه بمنزل حافظ قلم شاه جهان مقسم رزق است از بهر معیشت مکن اندیشهٔ باطل

۳۰۵بوقت گُل شدم از توبهٔ شراب خجلکه کس مباد ز کردار ناصواب خجل۳۰۴ صلاح ما همه دام رهست و من زین بحث^[۱]نیم ز شاهد و ساقی بهیچ باب خجل بود که یار نرنجد ز ما بخلق کریمکه از سؤال ملولیم و از جواب خجل ز خون که رفت شب دوش از سراچهٔ چشمشدیم در نظر رهروان خواب خجل

1. چنین است در اغلب نسخ، خ: بخت،