برگه:حافظ قزوینی غنی.pdf/۲۷۵

۱۴۵

	رنگ خون دل ما را که نهان میداری			همچنان در لب لعل تو عیانست که بود
	زلف هندوی تو گفتم که دگر ره نزند			سالها رفت و بدان سیرت و سانست که بود
		حافظا بازنما قصّهٔ خونابهٔ چشم
		که برین چشمه همان آب روانست که بود

۲۱۴	دیدم بخواب خوش که بدستم پیاله بود			تعبیر رفت و کار بدولت حواله بود		۲۳۹
	چل سال رنج و غصّه کشیدیم و عاقبت			تدبیر ما بدست شراب دوساله بود
	آن نافهٔ مراد که میخواستم ز بخت			در چین زلف آن بت مشکین کُلاله بود
	از دست برده بود خمار غمم سحر			دولت مساعد آمد و می در پیاله بود
	بر آستان میکده خون میخورم مدام			روزیّ ما ز خوان قدر این نواله بود
	هر کو نکاشت مهر و ز خوبی گلی نچید			در رهگذار باد نگهبان لاله بود
	بر طرف گلشنم گذر افتاد وقت صبح			آندم که کار مُرغ سحر آه و ناله بود
	دیدیم شعر دلکش حافظ بمدح شاه			یک بیت ازین قصیده به از صد رساله بود
		آن شاه تندحمله که خورشید شیرگیر
		پیشش بروز معرکه کمتر غزاله بود