برگه:حافظ قزوینی غنی.pdf/۲۶۹

۱۳۹

	یاد باد آنکه در آن بزمگه خلق و ادب			آنکه او خندهٔ مستانه زدی صهبا بود
	یاد باد آنکه چو یاقوت قدح خنده زدی			در میان من و لعل تو حکایتها بود
	یاد باد آنکه نگارم چو کمر بربستی			در رکابش مه نو پیک جهان‌پیما بود
	یاد باد آنکه خرابات‌نشین بودم و مست			وانچه در مسجدم امروز کمست آنجا بود
		یاد باد آنکه باصلاح شما میشد راست
		نظم هر گوهر ناسفته که حافظ را بود

۲۰۵	تا ز میخانه و می نام و نشان خواهد بود			سر ما خاک ره پیر مغان خواهد بود		۱۹۳
	حلقهٔ پیر مغان از ازلم در گوش است			بر همانیم که بودیم و همان خواهد بود
	بر سر تربت ما چون گذری همّت خواه			که زیارتگه رندان جهان خواهد بود
	برو ای زاهد خودبین که ز چشم من و تو			راز این پرده نهانست و نهان خواهد بود
	ترک عاشق کش من مست برون رفت امروز			تا دگر خون که از دیده روان خواهد بود
	چشمم آن دم که ز شوق تو نهد سر بلحد			تا دم صبح قیامت نگران خواهد بود
		بخت حافظ گر ازین گونه مدد خواهد کرد
		زلف معشوقه بدست دگران خواهد بود