برگه:حافظ قزوینی غنی.pdf/۲۵۸

۱۲۸

	کس نیارد برِ او دم زند از قصّهٔ ما			مگرش باد صبا گوش گذاری بکند
	داده‌ام باز نظر را بتذروی پرواز			بازخواند مگرش نقش و شکاری بکند
	شهر خالیست ز عشّاق بود کز طرفی			مردی از خویش برون آید و کاری بکند
	کو کریمی که ز بزم طربش غمزدهٔ			جرعهٔ درکشد و دفع خماری بکند
	یا وفا یا خبر وصل تو یا مرگ رقیب			بود آیا که فلک زین دو سه کاری بکند
		حافظا گر نروی از در او هم روزی
		گذری بر سرت از گوشه کناری بکند

۱۹۰	کلک مشکین تو روزی که ز ما یاد کند			ببرد اجر دو صد بنده که آزاد کند		۱۱۹
	قاصد منزل سلمی که سلامت بادش			چه شود گر بسلامی دل ما شاد کند
	امتحان کن که بسی گنج مرادت بدهند			گر خرابی چو مرا لطف تو آباد کند
	یا رب اندر دل آن خسرو شیرین انداز			که برحمت گذری بر سر فرهاد کند
	شاه را به بود از طاعت صدساله و زهد			قدر یکساعته عمری که در او داد کند
	حالیا عشوهٔ ناز تو ز بنیادم بُرد			تا دگرباره حکیمانه چه بنیاد کند
	گوهر پاک تو از مدحت ما مستغنیست			فکر مشّاطه چه با حسن خداداد کند