برگه:حافظ قزوینی غنی.pdf/۲۵۷

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
این برگ هم‌سنجی شده‌است.
۱۲۷
 ز بخت خفته ملولم بود که بیداریبوقت فاتحهٔ صبح یک دعا بکند 
  بسوخت حافظ و بوئی بزلف یار نبرد  
  مگر دلالت این دولتش صبا بکند  
۱۸۸ مرا برندی و عشق آن فضول عیب کندکه اعتراض بر اسرار علم غیب کند ۱۱۵
 کمال سرّ محبت ببین نه نقص گناهکه هر که بی‌هنر افتد نظر بعیب کند 
 ز عطر حور بهشت آن نفس برآید بویکه خاک میکدهٔ ما عبیر جیب کند 
 چنان زند رهِ اسلام غمزهٔ ساقیکه اجتناب ز صهبا مگر صهیب کند 
 کلید گنج سعادت قبول اهل دلستمباد آنکه درین نکته شکّ و ریب کند 
 شبان وادی ایمن گهی رسد بمرادکه چند سال بجان خدمت شعیب کند 
  ز دیده خون بچکاند فسانهٔ حافظ  
  چو یاد وقت زمان شباب و شیب کند  
۱۸۹ طایر دولت اگر باز گذاری بکندیار بازآید و با وصل قراری بکند ۱۱۸
 دیده را دستگه درّ و گهر گرچه نماندبخورد خونی و تدبیر نثاری بکند 
 دوش گفتم بکند لعل لبش چارهٔ منهاتف غیب ندا داد که آری بکند