برگه:حافظ قزوینی غنی.pdf/۱۷۵

۴۵

		فریاد حافظ این همه آخر بهرزه نیست
		هم قصّهٔ غریب و حدیثی عجیب هست

۶۴	اگرچه عرض هنر پیش یار بی‌ادبیست			زبان خموش ولیکن دهان پر از عربیست		۲۸
	پری نهفته رخ و دیو در کرشمهٔ حسن			بسوخت دیده ز حیرت که این چه بوالعجبیست
	درین چمن گل بیخار کس نچید آری			چراغ مصطفوی با شرار بولهبیست
	سبب مپرس که چرخ از چه سفله پرور شد			که کام بخشی او را بهانه بی سببیست
	به نیم جو نخرم طاق خانقاه و رباط			مرا که مصطبه ایوان و پای خم طنبیست
	جمال دختر رز نور چشم ماست مگر			که در نقاب زجاجی و پردهٔ عنبیست
	هزار عقل و ادب داشتم من ای خواجه			کنون که مست خرابم صلاح بی‌ادبیست
		بیار می که چو حافظ هزارم استظهار
		بگریهٔ سحری و نیاز نیم شبیست

۶۵	خوشتر ز عیش و صحبت و باغ[۱] و بهار چیست			ساقی کجاست گو سبب انتظار چیست		۴۷
	هر وقت خوش که دست دهد مغتنم شمار			کس را وقوف نیست که انجام کار چیست

1. در نسخهٔ خ: ز عیش صحبت باغ (بدون دو واو عاطفهٔ اوّل)