اوحدی مراغه‌ای (غزلیات)/. . .

by اوحدی مراغه‌ای

	. . .			. . .
	بنمای روی خویش، که غیر از تو هر چه هست			دیدیم و بی‌غروب نبودند و بی‌افول
	یا یک زمان به جانب ما نیز میل کن			یا خود جواب ما بده ار گشته‌ای ملول
	ترسم رسول دین تو گیرد، بدین سبب			تقصیر میکنم ز فرستادن رسول
	تا شد به عشق روی تو مشهور نام من			اندر زمانه فارغم از شهرت و خمول
	گر عدل بینم از تو و گرنه نمی‌توان			از بندگی تجاوز و از چاکری عدول
	در جانم آتشیست ز هجر تو ورنه چیست؟			این آه سرد و سوز دل و ناله و غول
	در وصف قد و زلف تو هر چند سالهاست			کاهل حدیث عرض سخن میدهند و طول
	از آسمان عشق تو قرآن فارسی			امروز می‌کند به دل اوحدی نزول