اوحدی مراغه‌ای (غزلیات)/گر درد سر نباشدت، ای باد صبحدم

by اوحدی مراغه‌ای

	گر درد سر نباشدت، ای باد صبحدم			روزی به دستگیری ما رنجه کن قدم
	پیش آی و تازه کن به سر آهنگ آن سرا			بر خیز و بسته کن به دل احرام آن حرم
	او را یکی ببین و چو بینی « و ان یکاد»			بر خوان و چون بخوانی بر روی او بدم
	گو: ای شکسته خاطر ما را به دست هجر			گو: ای سپرده سینه‌ی ما را به پای غم
	ما را به پیش ناوک هجران مکن هدف			ما را میان لشکر خواری مکن علم
	زر خواستی به عشوه و سر می‌نهیم نیز			دل میبری به غارت و جان می‌دهیم هم
	اینجا که خط تست بدان می‌نهیم سر			و آنجاکه نام ماست بر آن می‌کشی قلم
	آهیست در فراقت و پنجاه شعله نار			چشمیست ز اشتیاقت و پنجاه کاسه نم
	گاهی تنم چو رعد بنالد ز هجر پر			گاهی دلم چو برق بسوزد ز وصل کم
	بر بیدلی، که عهد تو دارد مگیر خشم			بر عاشقی، که مهر تو ورزد، مکن ستم
	پیش آر جوشنی، که ز پشتم گذشت تیر			بفرست مرهمی، که به جانم رسید الم
	چون صید هر کسی شدی از بی‌کسان مگرد			چون رام دیگران شدی از اوحدی مرم