اوحدی مراغه‌ای (غزلیات)/پیری که پریرم ز مناجات بر آورد

by اوحدی مراغه‌ای

	پیری که پریرم ز مناجات بر آورد			دی مست و خرابم به خرابات برآورد
	یک جرعه به ذات خود ازان باده‌ی صافی			در داد که گرد از من و از ذات بر آورد
	در بتکده‌ای برد مرا مست و بدیدم			رویی، که خروش از جگر لات بر آورد
	خورشید جبینی، که فروع رخش از دور			چون شعله زد، آشوب ز ذرات بر آورد
	چون در شدم، آن قامت رعنا به قیامی			دل را ز مقام و ز مقامات برآورد
	چون جان رخ او دید، پس دست گزیدن			انگشت شهادت به تحیات برآورد
	با اوحدی از راه کرامت سخنی گفت			وز بحر دلش موج کرامات برآورد