اوحدی مراغه‌ای (غزلیات)/موی فشانم دگر عشق به درها ببرد

by اوحدی مراغه‌ای

	موی فشانم دگر عشق به درها ببرد			در همه عالم ز من ناله خبرها ببرد
	روی چو گلبرگ تو اشک مرا سیم کرد			مطرب ما این نوا برزد و زرها ببرد
	من ز سفرهای خود سود بسی داشتم			عشق تو در باختن سود سفرها ببرد
	داشتم از شاخ عمر وعده‌ی برخوردنی			باد فراقت به باغ بر زد و برها ببرد
	باز نیاید به هوش عاشق رویت، که او			توش ز تنها ربود، هوش ز سرما ببرد
	زلف تو دل برد و هست در پی جان، ای عجب!			بار کجا می‌هلد، دوست، که خرها ببرد؟
	داشت دلی اوحدی، نقد و دگر چیزها			این دو بر آتش بسوخت عشق و دگرها ببرد