اوحدی مراغه‌ای (غزلیات)/من از آن که شوم کو نه ازان تو بود؟

by اوحدی مراغه‌ای

	من از آن که شوم کو نه ازان تو بود؟			یا چه گویم که نه در لوح و بیان تو بود؟
	سخن لب، که تو داری، نتوانم گفتن			ور بگویم سخنی هم ز زبان تو بود
	هر زمانم به جهانی دگر اندازی، لیک			نروم جز به جهانی که جهان تو بود
	تن و دل گر به فدای تو کند چندان نیست			خاصه آن کش دل و تن زنده به جان تو بود
	نگذاری که ببوسد لبم آن پای و رکاب			ای خوش آن بوسه که بر دست و عنان تو بود!
	چون نشانی بنماند ز تن من بر خاک			دل تنگم به همان مهر و نشان تو بود
	جان خود را سپر تیر بلا خواهم ساخت			اگر آن تیر، که آید ز کمان تو بود
	چون بپوسد تن من گوش و روانی که مراست			بر ورود خبر و حکم روان تو بود
	هر چه آرند به بازار دو کون، از نیکی			همه، چون نیک ببنینی، ز دکان تو بود
	دیده در کل مکان گر چه ترا می‌بیند			من نخواهم که بجز دیده مکان تو بود
	می‌کنم ذکر تو پیوسته به قلب و به لسان			خنک آن قلب که مذکور لسان تو بود
	نیست غم سر دل اوحدی ار گردد فاش			چو دلش حافظ اسرار نهان تو بود