اوحدی مراغه‌ای (غزلیات)/عشرت بهار کن، که شود روزگار خوش

by اوحدی مراغه‌ای

	عشرت بهار کن، که شود روزگار خوش			می‌در بهار خور، که بود بی غبار و غش
	گفتی: به روز شش همه گیتی تمام شد			می‌به، که او تمام نشد جز به ماه شش
	بر خیز و زین قیاس دو شش ساله‌ای ببین			کز حسن او کند دل ماه دو هفته غش
	دست ار به وصل موی میانی رسد به روز			اندر میانش آر و شب اندر کنار کش
	زان پیش کت کشد لحد گور در کنار			خالی نباید از تن خوبان کنار و کش
	اینجا که نقل بوسه بود زان دهان و لب			دندان کس به میوه نیالاید و نمش
	چون دستگاه و مکنت آن هست می‌بنوش			با مطربان فاخر و با شاهدان کش
	کز روی همچو ماه و جبینی چو مشتری			جام آفتاب رخ شود و باده زهره وش
	ور نیست دسترس، سر دستار پاره کن			دستار رند میکده را گو: مدار فش
	ریزنده کرد جنبش باد مسیح دم			برگ گل از درخت چو موسی به چوب هش
	وقت سحر ز شاخ چمن گل چو بشکفد			گویی به سحر ماه بر آمد ز چاه کش
	مانند آنکه بر رخ زیبا عرق چکد			بر روی سرخ لاله ز شبنم فتاده رش
	آشفته‌ایم و دلشده، یا مطرب «السماع»			آتش‌دلیم و غمزده، یا ساقی، «العطش»
	می‌صیقلیست در کف رندان که میبرد			از سینه‌ها کدورت و از دیده‌ها غمش
	صوفی، بیا و در می صافی نگاه کن			ور جام اوحدی نخوری، قطره‌ای بچش
	بر طور بزم ما دل و جانها ببین بلاش			وز برق نور باده بهم بر فتاده بش