اوحدی مراغه‌ای (غزلیات)/ز پاسبانی همسایه گرد بام و درت

by اوحدی مراغه‌ای

	ز پاسبانی همسایه گرد بام و درت			بدان رسید که دزدیده می‌کنم نظرت
	درون خانه چو ره نیست، چاره آن دانم			که: آستانه پرستی کنم چو خاک درت
	هزار بار گر از خدمتم برانی تو			دگر بیایم و خدمت کنم به جان و سرت
	گر التفات به زر دیدمی ترا روزی			ز رنگ چهره‌ی خود در گرفتمی به زرت
	تو بسته‌ای کمری بر میان به کینه‌ی من			مرا چه طرف ز مهر تو چشم بر کمرت؟
	نداشت هیچ درخت این بر جوان، که تراست			ولی چه چاره؟ که دستی نمیرسد به برت
	خبر ز درد دل من به هر کسی برسید			ولی چه سود؟ کزان کس نمیکند خبرت
	گذر کنی تو به هر جانبی و نگذارد			غرور حسن که: باشد بر اوحدی گذرت