اوحدی مراغه‌ای (غزلیات)/زهی! نادیده از خوبان کسی مثل تو در خیلی

by اوحدی مراغه‌ای

	زهی! نادیده از خوبان کسی مثل تو در خیلی			اگر روی ترا دیدی چو من مجنون شدی لیلی
	ز هجرت چون فرو مانم جزین کاری نمیدانم			که شب روز گردانم بواویلاه و واویلی
	اگر چشمم چنین گرید میان خاک کوی تو			ز اشک او همی ترسم که در شهر اوفتد سیلی
	به امید تو میباشم من شورید پسر، لیکن			کجا با آن چنان رتبت به درویشان کند میلی؟
	به قتلم وعدها دادی و کشتن بیمها، آری			ز قتل چه من اندیشی؟ که چون کشته‌ای خیلی
	به لطفم پرسشی میکن، که از جور تو دارم من			شبی تاریک چون مویی، نهاری تیره چون لیلی
	گرفتم ز اوحدی یکروز جرمی در وجود آمد			ز احسان تو آن زیبد که بر جورش کشی ذیلی