اوحدی مراغه‌ای (غزلیات)/زمستان ز مستان نبیند زبونی

by اوحدی مراغه‌ای

	زمستان ز مستان نبیند زبونی			و گر خود بلا بارد از ابر خونی
	زمستان بهاریست آنجاکه باشد			شراب ارغوانی، سماع ارغنونی
	ز شر زمستان شرابت رهاند			و گر خود به فضل و هنر ذوفنونی
	چو بادی برآید دمی باده درکش			ز آتش چه کم؟ باده آر از کنونی
	از آن حلقه شد پشتت از باد سرما			که از حلقه‌ی می‌پرستان برونی
	گر آزاد مردی تو و دین رندان			به دونان رها کن خسیسی و دونی
	تو ای زاهد خشک، هم ساغر نو			فرو کش به شادی که در هان و هونی
	نگه کن که چونست احوال و آنگه			بخور باده‌ای چند و بنگر که چونی؟
	دل آهنین را دوایی ده از می			که مانند سیمابی از بی‌سکونی
	به یک حال بر بیستان خویشتن را			گر از باستانی ور از بیستونی
	ز سر دل اوحدی دور باشی			چو ذوقی نباشد ترا اندرونی