اوحدی مراغه‌ای (غزلیات)/روزی کنی به سنگ فراقم جدا ز خود

by اوحدی مراغه‌ای

	روزی کنی به سنگ فراقم جدا ز خود			روزی چنان شوی که ندانم ترا ز خود
	من آشنای روی تو بودم، مرا ز چه			بیگانه می‌کنی دگر، ای آشنا، ز خود؟
	هر گه که پر شود ز خیالت ضمیر من			پر بینم این محله و شهر و سرا ز خود
	وقتی به حال خود نظرم بود و این زمان			گشتم چنان، که یاد نیاید مرا ز خود
	چون عاشق توام، چه برم نام خویشتن؟			چون درد من ز تست، چه جویم دوا ز خود؟
	ای اوحدی، اگر نه جدایی ز سر کار			او را بکوش تا نشناسی جدا ز خود
	غیر از تو هیچ کس نشناسم بلای تو			سعیی بکن، که دور کنی این بلا ز خود