اوحدی مراغه‌ای (غزلیات)/دل سرای خاص شد، از مجلس عامش مگو

by اوحدی مراغه‌ای

	دل سرای خاص شد، از مجلس عامش مگو			جان چو بر جانان رسید، از پیک و پیغامش مگو
	مرغ جان ما، که از تار بدن بودش قفس			باز دست شاه گشت، از دانه و دامش مگو
	ما از آن یوسف به بویی قانعیم، ای باد صبح			بوی پیراهن چو آوردی، ز اندامش مگو
	ای که میگویی: خیال او توان دیدن به خواب			مرد چون شوریده گشت، از خواب و ارامش مگو
	آنکه روی دوست دید، او را به کفر و دین چه کار؟			و آنکه مست عشق گشت، از باده و جامش مگو
	چند گویی: پخته‌ای باید که گردد گرد او؟			سینه‌ی ما سوختست، از پخته و خامش مگو
	دوش میگفتی که: دانستم که خون من که ریخت؟			آنکه میدانی همانست، اوحدی نامش مگو