اوحدی مراغه‌ای (غزلیات)/دل سرای خاص داشت از مجلس عامش مگوی

by اوحدی مراغه‌ای

	دل سرای خاص داشت از مجلس عامش مگوی			جان چو با جانان نشست از پیک و پیغامش مگوی
	مرغ جان ما، که از بار بدن بودش قفس			باز دست شاه گشت از دانه و دامش مگوی
	ما از آن یوسف به بادی قانعیم، ای باد صبح			بوی پیراهن چو آوردی ز اندامش مگوی
	ای که میگویی: خیال او توان دیدن به خواب			مرد چون شوریده گشت از خواب و آرامش مگوی
	آنکه روی دوست دید او را به کفر و دین چه کار؟			وانکه مست عشق گشت از کفر و اسلامش مگوی
	چند گویی: پخته‌ای باید که گردد گرد او؟			سینه‌ی ما سوختست از پخته و خامش مگوی
	دوش میگفتی: ندانستم که خون من که ریخت؟			آنکه می‌دانی همانست، اوحدی، نامش مگوی