اوحدی مراغه‌ای (غزلیات)/دل اسیر حلقه‌ی آن زلف چون زنحیر شد

by اوحدی مراغه‌ای

	دل اسیر حلقه‌ی آن زلف چون زنحیر شد			تن ز استیلای هجر آن پریرخ پیر شد
	چون کمان بشکست پشت عالیم را در فراق			نوک مژگانش ز بهر کشتن من تیر شد
	نیست جز سودای زلف همچو قیرش در سرم			از برای آن تنم چون موی و دل چون قیر شد
	دوش می‌گفتم: برون آیم، بگیرم دامنش			آب چشم من روانی رفت و دامن گیر شد
	یک شب از شبهای هجران زلف او دیدم به خواب			بعد از آن عمر درازم در سر تعبیر شد
	چون غلامان جان من بر لب ز تلخی می‌رسید			دشمن من بر لب شیرین او چون میر شد
	همچو زر شد کار بسیاران ز لعل او ولی			اوحدی را ناله از سودای او چون زیر شد