اوحدی مراغه‌ای (غزلیات)/در ضمیر ما نمیگنجد بغیر از دوست کس

by اوحدی مراغه‌ای

در ضمیر ما نمیگنجد بغیر از دوست کسهر دو عالم را به دشمن ده، که ما را دوست بس یاد میدار آنکه: هستی هر نفس با دیگریای که بی‌یاد تو هرگز بر نیاوردم نفس میروی چون شمع و خلقی از پس و پیشت رواننی غلط گفتم، نباشد شمع را خود پیش و پس غافلست آنکو به شمشیر از تو می‌پیچد عنانقندرا لذت مگر نیکو نمیداند مگس؟ کویت از اشکم چو دریا گشت و میترسم از آنکبر سر ایند این رقیبان سبکبارت چو خس یار گندم گون بما گر میل کردی نیم جوهر دو عالم پیش چشم ما نمودی یک عدس خاطرم وقتی هوس کردی که: بیند چیزهاتا ترا دیدم، نکردم جز به دیدارت هوس دیگران را از عسس گر شب خیالی در سرستمن چنانم کز خیالم باز نشناسد عسس اوحدی، راهش به پای لاشه‌ی لنگ تو نیستبعد ازین بنشین که گردی بر نخیزد زین فرس