اوحدی مراغه‌ای (غزلیات)/خواستم بوسی ز لعلت دست پیشم داشتی

by اوحدی مراغه‌ای

	خواستم بوسی ز لعلت دست پیشم داشتی			قصد کردم کت ببوسم دست و هم نگذاشتی
	بوی خون میید از چاه زنخدانت، بلی			بوی خون آید که چندین دل درو انباشتی
	هر زمانم شاخ اندوهی ز دل سر بر زند			خود نمیدانم چه بیخست این که در دل کاشتی
	ریش گردانی دلم را وانگهی گویی: منال			درد دل با ناله باشد، پس چه می‌پنداشتی؟
	گر پس از جنگ آشتی جویی، نگیری در کنار			تا هم آن دم نیز بی‌جنگی نباشد آشتی
	نزد من آبیست، گفتی: خون مجروحان عشق			زان چنین در خاک میریزی که آب انگاشتی
	دی طلب کردی که در پای تو ریزم جان خویش			زان طلب کردن سرم بر آسمان افراشتی
	دفتر خاطر ز نقش دیگران شستم تمام			تا تو نقش خویش بر لوح دلم بنگاشتی
	اوحدی در دوستی با آنکه جانب‌دار تست			جانب او را به قول دشمنان بگذاشتی