اوحدی مراغهای (غزلیات)/ترا رسد گره مشک بر قمر بستن
ظاهر
| ترا رسد گره مشک بر قمر بستن | به گاه شیوهگری لعل بر شکر بستن | |||||
| کمر به کشتن ما گر ببستهای سهلست | بیا، که حلقه بکوبیم ازین کمر بستن | |||||
| مرا که روی تو باید چه کار باد گری؟ | چو پای درد کند شرط نیست سر بستن | |||||
| دگر به پند من، ای مدعی، زبان مگشای | که لب نخواهم ازین ماجرا دگر بستن | |||||
| ز من مدار صبوری طمع، که نتوانم | ز بهر سنگدلی سنگ بر جگر بستن | |||||
| به چند وجه بکردم نصیحت دل خویش | میسرم نشد از روی او نظر بستن | |||||
| گر اوحدی در خلوت به روی غیر ببست | به روی دوست مروت نبود دربستن | |||||