اوحدی مراغه‌ای (غزلیات)/بیا، که صفه‌ی ما بوریای میکده بس

by اوحدی مراغه‌ای

	بیا، که صفه‌ی ما بوریای میکده بس			بخور خانه نسیم هوای میکده بس
	ز میر و خواجه ملولیم، بعد ازین همه عمر			حضور و صحبت رند و گدای میکده بس
	به منعمان بهل آواز چنگ رندان را			ترانه‌ی سبک از جار تای میکده بس
	ز قلیه‌های بزرگان سر که پیشانی			مرا سه جرعه‌ی بر ناشتای میکده بس
	گرم به صفه‌ی صدر ملک نباشد بار			نشستنم به میان سرای میکده بس
	مرا به صومعه، گو: شیخ شهریار مده			سر مرا به جهان خشت‌های میکده بس
	گر اوحدی دگری را دعا کند گو: کن			مرا دعای مغان و ثنای میکده بس