اوحدی مراغه‌ای (غزلیات)/با یار بی‌وفا نتوان گفت حال خویش

by اوحدی مراغه‌ای

	با یار بی‌وفا نتوان گفت حال خویش			آن به که دم فرو کشم از قیل و قال خویش
	من شرح حال خویش ندانم که چیست خود؟			زیرا که یک دمم نگذارد به حال خویش
	آنرا که هست طالع ازین کار، گو: بکوش			ما را نبود بخت و گرفتیم فال خویش
	ای دل، نگفتمت که: مخواه از لبش مراد؟			دیدی که: چون شکسته شدی از سال خویش؟
	ای بی‌وفا، ز عشق منت گر خبر شود			دانم که شرمسار شوی از فعال خویش
	چندان مرو، که من به تامل ز راه فکر			نقش تو استوار کنم در خیال خویش
	جد ترا، اگر ز جمالت خبر شود			ای بس درودها که فرستد به آل خویش!
	ما را به خویش خوان و بر خویش بارده			باشد که بعد ازین برهیم از ضلال خویش
	ای اوحدی، مقیم سر کوی یار باش			گر در سرای دوست نیابی مجال خویش