اوحدی مراغه‌ای (غزلیات)/با چنان شیوه و شیرینی و دلبندی و شنگی

by اوحدی مراغه‌ای

	با چنان شیوه و شیرینی و دلبندی و شنگی			نتوان دل به تو دادن، که به جوری و به جنگی
	آهوی چشم تو، ای ترک کمربند کمانکش			دل شیران بیابان برباید ز پلنگی
	چون سبکدل نشوم در کف چنگ تو؟ که روزی			در نیاری ز جفا با من بیدل سرسنگی
	هر دمت رای کسی باشد و اندیشه‌ی جایی			من ندانم که تو خود بر چه طریقی و چه ینگی
	سپر انداخته‌ام پیش جفا و ستم تو			که به ابرو چو کمانی و به بالا چو خدنگی
	از تو امید چه دارم؟ که به یک عهد نپایی			با تو همراه چه باشم؟ که به یک بوسه بلنگی
	آن چنان خوی بد و طبع ستمگر که تو داری			به ز ما مرد نیابی، که صبوریم و درنگی
	نشوم با تو چو سوسن دو زبان گر تو نباشی			باز چون گل به دورویی و چو نرگس به دو رنگی
	بس که چون چنگ به ناکام به نالم ز غم تو			کام دل گر ز تو اکنون بستانم، که به چنگی
	گر نداری چو ملک طبع مخالف بچه معنی			اوحدی با تو چو شهدست و تو با او چو شرنگی