اوحدی مراغه‌ای (غزلیات)/ای مکان تو از مکان بیرون

by اوحدی مراغه‌ای

	ای مکان تو از مکان بیرون			سر امرت ز کن فکان بیرون
	در وجودی و از وجود به در			در جهانی و از جهان بیرون
	آسمان و زمین تو داری، تو			از زمین وز آسمان بیرون
	فتنه‌ای در میان فگنده ز عشق			خویشتن رفته از میان بیرون
	ساعتی نیستی ز دل خالی			نفسی نیستی ز جان بیرون
	آن و اینت به فکر چون یابند؟			ای تو از فکر این و آن بیرون
	بنشینی و از نشستن خود			بینشانی و از نشان بیرون
	آخر و اولی و بودن تو			ز آخر و اول زمان بیرون
	چون دل اوحدی زبون تو شد			این سخن رفتش از زبان بیرون