اوحدی مراغه‌ای (غزلیات)/ای صبا، یار مرا از من بی‌یار بپرس

by اوحدی مراغه‌ای

	ای صبا، یار مرا از من بی‌یار بپرس			زارم، او را ز من شیفته‌ی زار بپرس
	پرسش دل چو به زلفش برسانی، پس از آن			پیش آن نرگس جادو رو و بیمار بپرس
	چشم او را نبود با تو سر گفت و شنید			حال او یکسر از آن لعل گهر بار بپرس
	چون بدان قامت نازک رسی آهسته ز دور			خدمتی کن، سخن وصل به هنجار بپرس
	در میان سخن ار حال دل من پرسد			عرضه کن حال دلم، اندک و بسیار بپرس
	و گرش قصه‌ی سرمستی من باور نیست			گو: بیا و خبر از مردم هشیار بپرس
	اوحدی گم شد، اگر منزل او می‌پرسی			به خرابات رو و خانه‌ی خمار بپرس