اوحدی مراغه‌ای (غزلیات)/ای سر تو پیوسته با جان، ز که پرسیمت؟

by اوحدی مراغه‌ای

	ای سر تو پیوسته با جان، ز که پرسیمت؟			پیدا چو نمی‌گردی، پنهان ز که پرسیمت؟
	از جمله بپرسیدم احوال نهان تو			ای جمله ترا از هم‌پرستان، ز که پرسیمت؟
	در جسم نمی‌گنجی وز جان نروی بیرون			جسمی تو بدین خوبی؟ یا جان؟ زکه پرسیمت؟
	ای رنج تن ما را راحت، زکه جوییمت؟			وی درد دل ما را درمان، ز که پرسیمت؟
	گفتی: نتوان پرسید احوال من از هر کس			فی‌القصه اگر روزی بتوان، ز که پرسیمت
	گفتی که: به آسانی پرسم سخنت، نی، نی			دشوار حدیثست این، آسان ز که پرسیمت؟
	گویی که: سراندازد پرسیدن سر من			ما را چو بترسانی، ترسان ز که پرسیمت؟
	بر اوحدی از دانش بردیم گمان، اکنون			او نیز برون آمد نادان، ز که پرسیمت؟