اوحدی مراغه‌ای (غزلیات)/ای روشن از رخ تو زمین و زمان همه

by اوحدی مراغه‌ای

	ای روشن از رخ تو زمین و زمان همه			تاریک بی‌تو چشم همین و همان همه
	از خود ترا به چشم یقین دیده عاشقان			و افتاده از یقین خود اندر گمان همه
	از مشتری به نقد، چو دلال، حسن تو			زر برده و متاع تو اندر دکان همه
	در عالم از رخ تو نشانی شده پدید			و افتاده عالمی ز پی آن نشان همه
	چشم تو عرضه کرده ز هر سو هزار ترک			با ما نهاده تیر جفا در کمان همه
	دیدم که با تو ناله و فریاد سود نیست			دادم به باد عشق تو سود و زیان همه
	چون غنچه در هوای تو یک بارگی دلیم			چون بید نیستیم ز عشقت زبان همه
	کرد آشکار صورت خوبت هزار حسن			و آن حسنها ز دیده‌ی صورت نهان همه
	چشم ترا به کشتن ما تیغ بر کمر			ما را به جستن تو کمر بر میان همه
	گر کارکرد قهر تو، دادیم سر ز دست			ور یار گشت لطف تو، بریدم جان همه
	از بس که پر شدم ز صفات کمال تو			نزدیک شد که پر شود از من جهان همه
	در عرض دیدن تو دل تنگ اوحدی			خطی به خون نبشته و ما در ضمان همه