اوحدی مراغه‌ای (غزلیات)/ای از تو مرا هر نفسی بادی و دردی

by اوحدی مراغه‌ای

	ای از تو مرا هر نفسی بادی و دردی			دورم به فراق تو ز هر خوابی و خوردی
	این سرخی من و زردی رخ تست			ورنه من مسکین کیم از سرخی و زردی؟
	بدخواه که بر دوری ما رشک چنین برد			گر با تو بدیدی که نشستیم چه کردی؟
	گو: جمله جهان تیغ برآرید، که با کس			ما را سر پرخاش نماندست و نبردی
	روی از سخن سرد حسودان نتوان تافت			خالی نبود عاشقی از گرمی و سردی
	ما را جهان جز سخن دوست مگویید			زنهار! که این باغ بدادیم بوردی
	کاری به از اندیشه‌ی آن یار ندیدیم			بشنو که: چنین کار برآید ز نوردی
	در هیچ قدح بهتر ازین می نتوان یافت			دریاب که: هر قطره ازین باده و مردی
	ای اوحدی، اندیشه مکن ز آتش دوزخ			گر می‌رسی از خاک در دوست به گردی